پست پیش و نظرات عمومی و خصوصی دوستانم سبب شد که این پست را بنویسم . امید که روشنگر و یاری دهنده ی دوستان دیده و نادیده ام باشد که بسیاریشان خاموشند و حرفهای زیادی در سینه دارند .

روزهایی بود که مادری کردن بلد نبودم . تنها غریزه ام را چون عصایی سفید در دست می گرفتم که قدرت راهبری عجیبی داشت و می دانست که من به او اعتماد زیادی دارم . بیشتر اوقات مادرترها را می خواندم . یادم هست روزی نبود که به بسیاری از دوستانم سر نزنم و با یاریشان پای از گل بیرون نکشم . هر روز خانم شین می خواندم که آن روزها به کلاسهای آقای سلطانی می رفت و رهنمودهای بسیار راهگشایش را مو به مو به کار می بستم . روزهایی بود که مدام آماج انتقادهای اطرافیان بودم . می گفتند:" به بچه ی دوساله "شما" گفتن یاد می دی که چی ؟! کلاس می ذاری ؟! " و من احترام به خودم را با او تمرین می کردم . می گفتند : "چرا بچه را پوشیده حمام می کنی ؟! دیوانه ای ! مگر از همین سینه شیر نخورده ؟ مگر همجنس تو نیست ؟ " و من وقار مادرانه را تمرین می کردم . می دانستم باید در شرایطی با دخترک نزدیک و صمیمی باشم که دور از دسترس و بزرگ هستم . می دانستم که عریان و بی پرده بودن از شان مادرانه ام ، از این وقاری که انتظار داشتم دخترک درک کند ، می کاهد . می دانستم که دخترک از همین پوشش من است که حریم نقاط خصوصی بدنش را می آموزد و آن را پاس می دارد . می گفتند : " با بچه چقدر کتابی حرف می زنید ؟ اصلا کلمات شما را می فهمد ؟ " می دانستم که دایره ی لغات کودکم را من می سازم . فکر می کردم که کلمات گرچه در معنی با هم برابرند ، اما در زیبایی هم ارزش نیستند . بر سر تفاوتهای تربیتی با نزدیکانم در جدل بودم . می گفتند : " بی وقفه در اختیارش هستی . لب باز می کند و تو را می خواند ، حضور داری . فکر نمی کنی زیادی لوس بشود ؟ " و من پایه های اعتماد و امنیت آینده ی دخترک را می ساختم . می گفتند : " مگر بچه ی سه ساله می فهمد که برای استفاده از وسایلش اجازه می گیری ؟ مگر نباید بفهمد که هر چه دارد را شما با زحمت و تلاش خریده اید و او به راستی مالک چیزی نیست ؟ فکر نمی کنی خودخواه می شود ؟ " و من احترام به کنج های خلوت و خودخواسته و نهان زندگی خودم را با او تمرین می کردم ... دانای کل نبودم . مادر بی نقصی نبودم . دانش بسیاری نداشتم . هیچکدام از دانسته هایم را نمی دانستم و به درستی شان ایمان نداشتم . فقط بی اندازه مادری کردن را دوست داشتم و راهی جز آزمون و خطا نداشتم . از همین خانه های مجازی گرته برداری می کردم و به کار می بستم . از آنچه در گذشته با من شده بود راضی نبودم . تلاش می کردم راههایی را که شما پیشنهاد داده بودید ، امتحان کنم و فکر می کردم شاید ، شاید نتیجه ی بهتری بگیرم . صبوری و تحملم هم بد نبود . یادم نمی آید در همه ی این سالها به تعداد انگشتان یک دست بر سر دخترک فریاد کشیده باشم و یادم نمی آید در این مدت حتی یکبار به دخترک ناسزایی گفته باشم . یادم نمی آید حتی یکبار در کلام بین مادربزرگ مادری و پدری اش ، عمه و خاله اش فرقی گذاشته باشم ، یا حرمت کلام و احترام به خویشان پدری را در برابر دخترک حفظ نکرده باشم ...  کوتاه سخن آنکه ، نقدها پایانی نداشت و من بارها تا گردن به وادی شک کشیده شدم در حالی که آزار می دیدم وقتی که می گفتند : " مطمئنی جواب می دهد ؟ فکر نمی کنی زیاد به این کتابها و این روانشناس ها و این آدمهای نادیده تکیه کرده ای . مگر خودت برای مادرت دختر بدی بودی ؟ " ومن مدام به تمرین هایم ادامه می دادم ، هر بار زمین می خوردم ، شما در خانه هایتان دستم را می گرفتید و من دوباره برمی خاستم و باز شما را تمرین می کردم . روزهای خیلی سختی بود . روزهایی بود که راههای بسیار آسان تری برای ساکت کردن دخترک یا برای رهایی و آرامش خودم وجود داشت و من هر بار خودم را دور می زدم تا با آرامش راههای دورتر را امتحان کنم . یک مادر نیم بند و خسته و آموزش ندیده بودم که به راهکارهای تازه ای که پیش رویم بود برای آینده ای بهتر دل بسته بودم و از مواجه با آدمهای اطرافم ، از بازخواستهایشان ، از مواخذه هایشان - اگر در راه می ماندم - واهمه داشتم . اما گذشت و حالا وقتی دوستانم از من می پرسند :" جواب می دهد ؟ " می گویم : " بله . تا اینجایش جواب داده است و البته هیچ ادعایی درباره ی آینده ندارم . " هر روز را با تلاش برای مراقبت از رفتارم می گذرانم و با خودم می گویم که دخترک هیچ ، هیچ بار و ثمری ، جز آنچه بکارم به من بازپس نخواهد داد .

پی نوشت : تمام "من" هایم را "ما" بخوانید . راه سختی که مادرها پیش رو دارند ، بی حمایت ستونی که به آن تکیه می کنند امکان پذیر نخواهد بود .