این روزها که دخترکم در راستای خانم شدنش بیش از پیش به من نیاز دارد ، این روزها که بعضی از کارهای شخصیش را خودش انجام می دهد و من کلی به داشتنش افتخار می کنم ، این روزها که بیش از گذشته من را برای مشارکت در بازی طلب می کند و دلش نمی خواهد تنها بازی کند ، این روزها که احساس نیاز به یک دوست و یا یک جمع شلوغتر از انچه که فضای سه نفره مان می سازد را در وجودش می بینم ، دائما به طرز وحشتناکی دچار عذاب وجدان کم کاری و غفلت و تنبلی در مورد دخترم شده ام و مدام خودم را برای انچه که یک "مادر خوب و لایق نبودن " می خوانمش سرزنش می کنم و عذاب می دهم ... امروز که این پست گلمریم عزیز را خواندم انگار حداقل برای یک روز هم که شده یک کوه از روی دلم برداشته شد ... خوشحال شدم که این درد مشترک و این سندروم نو ظهور را کشف کرده ام و فکر می کنم تحمل یک درد ، هر چقدر هم که کاهنده باشد وقتی مشترک می شود ، به اندازه ی ابعاد اشتراکش قسمت و کوچک می شود ... چه خوب که این جا دردهایمان را به کمک همدیگر کوچک می کنیم !! 

پ . ن : کامنتهای پست قبل را پاسخ دادم و از این من بعد!! اگر خدا بخواهد قصد دارم به این روند ادامه دهم ...

فرض کنید که در یک پارک روی یک نیمکت با همراه مهربان زندگیتان نشسته اید ،فرض کنید که دستهایتان را به یکدیگر گره زده اید و گل می گویید و گل می شنوید ... رویاهای عاشقانه می بافید و همدیگر را می ستایید، می گویید که هرگز پیش از این و بیش از این ، اینهمه عاشق نبوده اید ، از زیبایی زندگی می گویید و این که  من بی تو و تو بی من دیگر مفروض نیست و چقدر این لباس نیلی به آن چشمهای عسلی می اید و چقدر ...

فرض کنید که یکدفعه یک نفر سومی از راه می رسد و درست جایی میان شما دو نفر ، روی نیمکت می نشیند ، اول تعجب می کنید ، جایتان تنگ شده و حرفهای عاشقانه تان قطع و نگاههای دلنوازتان به یکدیگر از پشت این مانع محال به نظر می رسد...

فرض کنید که این نفر سوم ، بیش از تصورتان خیلی هم شیرین و دوست داشتنی از آب در می اید و کم کم هر دو شیفته اش می شوید و تمام عاشقانه هایتان را از یاد می برید ... محو تماشا و مسحور حرکاتش می شوید و در کوتاه ترین زمان ، روی نیمکت درست میان شما در حین باز کردن گره دستانتان جایش را حسابی باز می کند... دیگر تمام رنگها با اوست که زیبا می شود و تمام حرفهای عاشقانه ی دنیا پیش از او کمی بی معنی و لوس به نظر می رسد ...کم کم خودتان و تمام دلبستگی های پیش از او را از یاد می برید ...

فرض کنید که این فرض برای همه ی شما آشناست ... مبارکتان باشد ... این تجربه ی شیرین گوارای وجودتان ... فقط یادتان باشد همان طور که دیوانه وار به او و حرکاتش زل زده اید دستهایتان را آرام آرام ببرید پشت صندلی و دوباره به همدیگر گره بزنید ... غافل شوید ، این مهمان شیرین تازه از راه رسیده طوری جایش را باز می کند که از دوسوی نیمکت پهن می شوید روی زمین و تمام رویاهای شیرین از سرتان می پرد... فراموش نکنید که تمام مهمانهای دنیا هر چقدر هم که شیرین باشند تا همیشه پیش شما نمی مانند ، یک روز همان طور که آمده اند راهشان را می گیرند و با همراه یا بی آن به راه خودشان می روند ... ان وقت است که شما می مانید و نیمکت و خاطراتی که اگر مراقب نباشید دیگر شیرین نخواهند بود !!!!

اگر این جا را می خوانید و مادر هم هستید و کارتون " مزرعه سبزیجات " هم خاطرتان هست نباید زیاد با عنوان این پستم غریبه باشید ، حداقل نخوانده می دانید که فحوای این پست چه می تواند باشد  ... قصد جسارت ندارم ، دور از جون شما، خودم را می گویم ، از وقتی مادر شده ام همش مثل "شبت "دارم دنبال دمم می دوم و معلوم هم نیست که کی قرار است به این دم گرامی برسم !!!

برنامه ی روزانه ی من هم کمابیش مثل همه ی شماست ... اما چیزی که باعث شد این پست را بنویسم یک تغییر و تحول ساده است که تازگی ها در زندگیم اتفاق افتاده و فکر کردم شاید برای بقیه هم خواندنش کمی مفید باشد ...

 راستش من ادم خیلی برنامه مندی نیستم ... یعنی اصولا خیلی "دلی" زندگی می کنم ، اغلب کارهایم را بر اساس اینکه دلم چه حکمی می دهد انجام میدهم و با ساعت و شب و روز هم زیاد کاری ندارم ... البته همه ی این زمانها را خودتان به گذشته برگردانید ... چرا که یک تصمیم ساده باعث شد که فکر کنم چقدر در سه سال گذشته به خودم به خاطر همین دلی زندگی کردن فشار آورده ام ... واقعیت این است که تا وقتی خودت هستی و اقای همسر که او هم یک موجود " دل اندر دلی " است زندگی می گذرد ولی حالا دیگر نمی شود ... یعنی نشده و ما خواستیم بشود و حالا فشارش پدر من یکی را در آورده ...قبل از اینکه این تصمیم جدید را بگیرم برنامه زندگیمان این شده بود که شبها چه از سر کار بیایم و چه خانه باشم ، نورا بدود و بازی و شیطنت کند تا ساعت ۱۲ یا یک شب و بعد برود توی تختش که بخوابد و بابایی هم طبق معمول برود توی اتاق خودش تا سه و چهار صبح به کارکردن یا فیلم دیدن و من هم بپرم توی اتاق خواب و بخزم زیر پتو و دی وی دی پلیرم را روشن کنم و یک فیلم ببینم  تا دو و نیم سه شب  (چون تنها کار مفیدی است که می توانم این روزها برای دل خودم انجام دهم )  و بعد صبح هم ساعت ده و نیم ، یازده بیدار شوم و تا صبحانه بخوریم ظهر شده و نصف روز از دست رفته و اغلب هم وعده ی ناهار به ساعت چهار بعدازظهر و شام هم دوباره به یازده-دوازده و خودتان تصور کنید از زسر !!  و این وسط هم کلی کار اداری یا خرید و غیره به خاطر کمبود وقت به هدر می رفت ، چون هر کاری کنیم انگار زندگی بر پایه ی روز و روشنایی می چرخد نه شب که بیشتر وقت من در آن می گذشت  و خودتان هم که می دانید کارهای نکرده وقتی انباشته می شوند بیشتر از اهمیت انجام شان خوره ی روح و روان آدم می شوند و این بود که بعضی وقتها خیلی به هم می ریختم ...

حالا یکماه است که یک کار ساده انجام داده ام ، ساعت زندگی ام را دو سه ساعتی به عقب کشیده ام ، یعنی صبحهایی که خانه هستم که معمولا سه تا پنج روز در هفته است صبح ساعت ۵/۷ تا ۸ بیدار می شوم و بعد از کارهای عمومی خانه و درست کردن صبحانه، دخترم را راس ۹ بیدار می کنم ، بعدازظهرها هم ساعت ۲ تا چهار نورا از فرط خستگی می خوابد و شبها هم بین ده تا ده ونیم شب باید که به خواب برود ... صد البته که من فیلم های شبانه ام را می بینم ( به جز شبهایی که روز بعدش ۵ صبح شیفت دارم ) ولی زود خوابیدن نورا به من کمک می کند که نهایتا تا یک شب بیدار باشم و فردا برنامه ی سحر خیزیم را بتوانم که از سر بگیرم ....

خیلی موضوع ساده ای بود،نه ؟ حتی ارزش نوشتن هم نداشت ، نه ؟! اما باورتان نمی شود که همین تغییر کوچک روحیه و حال و هوایم را به کلی دگرگون کرده ...از روزهایم بهره ی بهتری می گیرم ، به خانه و زندگی و خرید و کارهای بیرون می رسم و در مجموع شادتر و راضی تر و البته سرحال تر از قبلم ... فقط کمی برنامه مند شده ام و در این راستا سعی کرده ام به روحیه ی قبلیم ( که دیگر چیزی از آن باقی نمانده ) غالب آیم و به خودم بگویم : عیب ندارد این تغییر هم کنار تمام تغییرات دیگری که درراستای مادر شدن پیدا کرده ای ... صد البته که هنوز هم به دمم نمی رسم اما این را درگوشی بگویم به همه ی شما ، بین خودمان بماند ،  تازگی ها فکر می کنم به طور محسوسی به دمم نزدیک تر شده ام ...

 

يادم هست وقتي بچه بودم اين طور نبود ... پدر و مادرهايمان اگر اعتقادي داشتند ، نماز و روزه شان را به جا مي اوردند يا به سفرهاي زيارتي مي رفتند ، از ته ته دلشان بود ، عشقشان بود و اين چيزها ،حتي اگر فلسفه ي خاصي براي پرستش يا عبادت نداشتند...همه ي آنچه كه مي كردند از ته وجودشان جوشش مي گرفت ، يعني همين طوري بار آمده بودند ، يك عمر آرزوي يك مكه رفتن را به دل مي كشيدند تا محقق شود و وقتي محقق مي شد تا مدتها طعم خوشش را زير زبانشان مزه مزه مي كردند و اشك به چشمشان مي آمد ، پاك و بي ريا بودند ، فكر مي كردند زيارت خانه ي خدا وظيفه اي است محول، كه اول و اخر بايد انجام شود ، نمي رفتند كه به ديگران فخر بفروشند ، يا آدم ديگري شوند و برگردند بلكه اگر نرفته بودند احساس كمبود مي كردند ، چيزي بود كه بايد به بقيه اضافه مي شد ، به يك عمر عبادت و عشق به خدا ...دلها و افكار ساده و يكرنگشان اين طوري حكم مي كرد...رفتنشان هم آدابي داشت ، يك عمر زندگي پشتش بود ، يك عمر رنج و عشق به وصل ، اين طور نبود كه هر سر از تخم در آورده اي راهش را بكشد و بي مايه تر از قبل برگردد 

اما نمي دانم ( يا بهتر است بگويم مي دانم و نمي توانم بنويسمش اين جا ) كه چرا اين سالها همه چيز بايد در يك هاله ي تقدس پيچيده شود ، بيشتر از آنچه كه به چيزي اعتقاد داشته باشيم اداهاي جديد مقدس مابانه از خودمان در مي اوريم ... بعضي از همين هم سن و سالهايمان زندگي شان پرشده از حس كوچكي و هيچ بودن و پر شده اند از سرخوردگيهاي دروني كه فكر مي كنند بايد براي بار دوم و سوم به اصطلاح به نزد خداوند بروند و به خانه اش سرك بكشند تا بلكه اين دوز پايين آمده ي تقدس خونشان دوباره به سرحد عوام فريبانه اش برسد ... مي روند ، يك چندي هم مثل كسي كه دور خودش چرخيده باشد ، پيلي پيلي مي خورند و فكر مي كنند كس ديگري شده اند ...اما همين كه مستي از سرشان پريد ، آن انبان حقير دوباره سر باز مي كند ...دلم مي خواهد به اين دسته بگويم : عزيز دلم ، تو كه بار اول هم كه رفتي ، حتي اندكي بر كرامات دروني نداشته ات افزوده نشد ، باز برگشتي با انباني از عقده ها و سرخوردگي ها و حسادتها و خودكم بيني هايي كه با خودت برده بودي ... براي چه باز مي روي و مي ايي ؟؟ براي خاله زنكهاي اطرافت ؟ اگر براي انهاست كه انقدر به دقت انتخابشان كرده اي كه هميشه تاييدت مي كنند !!! چطور مي تواني بروي و بيايي و تمام احساسات بد و عقده هاي فروخورده ات را آنجا دور نريزي و دوباره باركششان كني و بياوري ؟؟؟ هي مي روي و مي آيي كه چه ؟!!! برو به يك سفر تفريحي ... مالديو، مالزي يا تايلند ... حتي همين دبي هم به آن سفري كه تو مي روي و با تمام خشم و نفرتت باز مي گردي رجحان دارد ...اگر بخواهي خودت را بسازي ، كه مي دانم نمي سازي و كوچكترين فهمي هم از عدم رشدت نداري ، همين شهر ، همين خانه خودت ، ميان جمع دوستانت بهترين جاست ...به خودت فكر كن و انبوهي از آدمهاي مثل خودت كه دورت را گرفته اند ، ميان اين ها جايي براي پيشرفت و رشد نداري ، گيرم كه دو سال در ميان بروي مكه و سعي صفا و مروه كني ، با اين دل زنگار گرفته ي بي صفايت چه مي كني ؟؟؟ خوشحالم كه جايي نمي روم ، از آن دست كه تو مي روي ، پولي هم هرز نمي دهم ، انگونه كه تو چمدان هايت را از انباشته هاي بازارها پر مي كني ، گيرم كه فرض كني اعتقادي هم ندارم ... اما همين جا در خانه ام نشسته ام ، عملكرد تو را مطالعه مي كنم ، خودم را بازنگري مي كنم و ياد مي گيرم كه از تو شادتر ، روان تر و مهربان تر زندگي كنم ...ماحصلي كه بايد تو بعد از سفرت به دست آوري و نمي آوري ...تورا مي گويم ... تو!!! ... تويي كه حتي نمي تواني نسبت به يك كودك سه ساله كمي مهربان تر باشي

دخترك من كم كم بزرگ مي شود ، سه سال و سه ماهه است ، فكر اينكه بايد وارد محيط اجتماعي بزرگتري شود و اين فكر كه تا هميشه نمي تواند پيش پرستارش بماند ، و از همه مهمتر، اين كه فكر مي كنم بايد كم كم آموزشهايي ببيند ، نظير نظم و ترتیب و تعامل با كودكان ديگر و ... باعث شده است كه چند روز اخير را وقت بگذارم براي ديدن و بررسي مهدكودكهاي اطراف خانه ... راستش اين مدت هر كدام از بچه هاي وبلاگي كه پستي راجع به مهد كودك مي گذاشت به سراغش مي رفتم و با ولع مي خواندمش ... اين بود كه فكر كردم من هم انعكاس ديده ها و شنيده هايم را اين جا بگذارم و از شما هم كمك بخواهم ... آيتم هاي زيادي در ذهنم است به همين خاطر آنها را شماره گذاري مي كنم تا چيزي از قلم نيفتد :

1--راستش را بخواهيد در اين گشت و گذارها به اين نتيجه رسيدم كه سطح كيفي مهدهاي ما در تهران بسيار پايين است ، و از ان گذشته اين سطح هم با توجه به محل زندگي از شمال به جنوب تهران كاملا متغير است ... براي مثال ، در محله ي معمولي و متوسطي كه ما زندگي مي كنيم پيدا كردن يك مهد با كيفيت نسبتا قابل قبول كاري شاق مي نمايد كه بعيد مي دانم نتيجه اش هم با تمام اهتمامي كه مي ورزم راضي ام كند ... ما در شرق تهران زندگي مي كنيم ، واقعا مانده ام كيفيت مهدهاي ما در جنوب شهر تهران و مناطقي كه توان مالي مردم پايين تر است چگونه است و ايا هيچ نظارت جدي اي وجود ندارد ؟؟

2-- مهدهايي كه من به آنها سر زدم غالبا با پيش فرض مهد شدن ساخته نشده بودند، اغلب ، خانه هاي ويلايي كوچك و حداكثر سه خوابه در دو طبقه بودند كه هر يك از اتاق ها به يك كلاس تعلق داشت ... كلاسها كوچك و گاهي كم نور بودند و راستش را بخواهيد منظره ي رقت انگيزي از بچه هاي كوچكي ساخته بودند كه در مكاني بسته انگار اسير شده اند و والدينشان صرف اين كه يك جايي يك كسي يك زمان مشخصي ازانها فقط نگهداري كند انها را رها كرده اند و دنبال كار و زندگيشان رفته اند ... راستش را بگويم هر روز به خودم نهيب مي زنم كه آدمها را قضاوت نكنم ، هر روز به خودم مي گويم كه نسبت به آدمها و احساس و تصميم گيريهايشان مهربان باشم اما با ديدن اين صحنه ها ناخودآگاه از خودم پرسيدم كه اين ها چه كساني هستند كه به اين راحتي از سر بچه هايشان مي گذرند و آيا الان كه سر كار و زندگيشان هستند دلشان آرام و مطمئن است ، كه بچه هايشان در اين يك كف دست جا در هم مي لولند ؟! تمام خصوصيت مهد بودن اين دست خانه ها خلاصه شده بود به يك در و ديوار رنگي و يك تاب و سرسره توي حياط و يك استخر توپ كه احتمالا ارزان ترين اشياء و كم هزينه ترين كارهايي است كه براي جلب بچه ها و شادمانه و كودكانه جلوه دادن فضا مي توان انجام داد ... اي كاش حداقل طراحي هاي در و ديوار و تابلوي مهد ها كمي دوست داشتني و حرفه اي بود ، چرا كه بچه ها واقعا كار خوب را از بد تميز مي دهند و براي ما كه چشهايمان با طراحي آشناست ، تماشاي اين شخصيت هاي كارتوني با تمام عيوب طراحيشان واقعا يك شكنجه محسوب مي شد ...

3-- با ديدن يكي دو تا از مهدها اشك در چشمهايم جمع شد و اصلا احساس خوشايند امنيت و آرامشي كه انتظارش را داشتم نصيبم نشد از مهد كه بيرون آمدم به ديوار تكيه دادم و كاملا احساس افسردگي و نااميدي مي كردم و چيزي كه واقعا مرا گيج مي كند اين است كه تمام اين مهدها زير نظر بهزيستي هستند !!! يعني واقعا هر كسي اگر يك خانه با يك كف دست حياط داشته باشد مي تواند آن را تبديل به مهد كند ؟!! نمی دانم ! گاهی فکر می کنم به این دلیل که مهد کودک محل کارم  مهد فوق العاده خوبی است با یک فضای سبز بسیار زیبا و بنای مفید کاملا دلباز و بزرگ و سالنها و کلاسهای اموزشی متعدد ( که به دلیل شیفتهای نا متعادل کاریم نمی توانم از آن بهره ببرم ) سطح انتظارم بالا رفته است ... 

4-- خسته و بلاتكليف سعي دارم كه به مشاهدات و بررسي هايم ادامه دهم ... مي دانم كه در محله مان مهدهاي ديگري هم هست كه تعريفش را شنيده ام و هنوز به آنها سر نزده ام ولي راستش ديگر به راهنمايي هاي آدمها اطمينان ندارم و فكر مي كنم كه ميزان حساسيت آدمها نسبت به هم متفاوت است و همين تفاوت باعث مي شود كه معرفي هايشان برايم كاربردي نباشد ...

5-- دست آخر اينكه اساسا هنوز هم فلسفه ي مهد رفتن كودكم برايم كاملا روشن و يكسويه نشده ، يعني مصمم نيستم و دلم مي خواهد شما به من بگوييد كه اگر كودكتان يك پرستار خوب ( البته فقط صرف نگهداري و نه آموزش ) داشت كه از او راضي بوديد ، باز هم حاضر بوديد كه كودك سه ساله تان را به مهد بسپاريد ؟! و آيا اگر چنين كرده ايد راضي هستيد يا نه ؟ و آيا چقدر جنبه ي آموزشي مهد نقش سازنده دارد ؟ اين كه دختركم هر وقت دلش بخواهد مي خوابد و صبح هم لنگ ظهر بيدار مي شود باعث مي شود به اين فكر كنم كه مهد زندگي نامنظمش را سامان مي دهد آيا اين فكر درست است ؟ خوشحال مي شوم اگر تجربه هايتان را از من هم دريغ نكنيد شايد بتوانم تصميم بهتري بگيرم ...

يك روز در ميان كه به اين صفحه ي سبز رنگ سر مي زنم ، دلم مي رود براي نوشتن ... براي نوشتن همه ي چيزهايي كه به راحتي كلماتش از پي هم رديف مي شوند ، اما امکانی برای ثبت واقعیشان نیست... گفتن از نورا ، زنگ تفريح هجمه ي چيزهايي است كه در ذهنم مي گذرد و شايد مفري براي انگشتاني كه خارش سربندهايشان با هيچ چيز جز نوشتن آرام نمي شود ، و جز آن ، هر انچه كه گفتني است مي ماسد همان جا كه بوده و هرگز به نوشتن نمي ايد ، خيلي كه بخواهم راحت باشم كلمات مي شوند حرفهايي كه به گوش محرمي خوانده شوند ... و اگر محرم نباشد ، حرفهايم فكر مي شوند و فكر و فكر و فكرهايم به من مي گويند كه اين جا ، بين هويت داشتن و سخن گفتن يكي را بايد به بند كشيد تا ديگري تجلي پيدا كند ...اين روزها خوب هستيم ... به قدر اقتضای روزگار... اشتباه كلاسيك مان را فكر كنم چند وقتي است پشت سر گذاشته ايم و حالا انگار دوباره همديگر را كشف كرده باشيم ، زندگي را مي نوشيم ...این روزها بیش از همیشه مطالعه می کنم ، این روزرها بیش از هر وقت دیگر دارم تمرین آدم بودن می کنم ، خیلی سخت است ، قبول دارید ؟؟ دارم همه ی تلاشم را می کنم... همه ی انچه که به دخترم ارزانی می کنم فقط و فقط از پی این تمرین ها میسر است و مابقی چیزهایی که این روزها شبانه روز به دخترکم می بخشم همگی بدون این غلاف سترگ پوچ و بی ارزشند ...دارم به شدت به تمرین هایم می رسم ، همان تمرین هایی که از روز به دنیا امدنش شروع شد ...این جا هم می نویسم تا خودم را در رودروایسی این ادم شدن بیندازم ...تا راهم را یادم نرود ...می ایم ، می نویسم ، نتیجه اش را شما هم می بینید ...  

آخر شب است ، برایش سه تا کتاب می خوانم و دیگر از هوش می روم ، داد می زند :

- بابایی ... بابایی ... بیا برام قصه بگو!!

- دخترم ، امشب خیلی چشمم درد می کنه ، بگیر بخواب

- بابایی !!! نگفتم چتاب ( کتاب ) که ، گفتم قصه ...

**********************

با خمیر بازی می کند ، بعضی رنگها به هم امیخته  و چرک شده اند ، با خودش رنگها را می شمرد :

- سبز ، سفید ، صورتی روشن ، صورتی خاموش ...

********

در حال تماشا کردن کارتونی است که در آن یک عده جانور عجیب دنبال یک سامورایی می کنند ، نورا با کنجکاوی و اخم به انها نگاه می کند و هر چه سعی می کند نمی فهمد که ان موجودات چی هستند

- مامانی ، عجب از اونای بد بی کلاسی ...

*********************

در حال صحبت کردن با نیوشا ( خرگوش پارچه ايش ) :

- عزیز دلم ... مامان بزرگیت فردا می یاد ...، مامان منصوره نه " البته " ، شما یه مامان بزرگ دیگه ام داری ...

********************

سعی می کند از صندلی میز آرایش بالا برود تا خودش و لپ كرم زده اش را در آینه ببیند ، برایش خیلی سخت است ، شروع به تشویق خودش می کند :

ـ آفرین ... برو بالا ... برو بالا ببینم می تونی قهرمان ترین دختر دینا ( دنیا ) بشی !!!